استقلالی دو آتشه‌ که لباسِ عید مسیر زندگی‌اش را تغییر داد

قهرمان شمشیربازی ایران و آسیا و طرفدار دوآتشه استقلال مقابل دوربین فارس زندگی ورزشی‌اش را روایت کرد.

گروه ورزش فارس: علی پاکدامن قهرمانی است که زندگی‌اش میان دو میدان متفاوت می‌گذرد؛ یکی پیست شمشیربازی، جایی که قانون، تمرکز و اعصاب آهنین حرف اول را می‌زند و دیگری سکوهای فوتبال، جایی که دل می‌بازی و هیچ تضمینی برای آرامش وجود ندارد. شمشیرباز المپیکی ایران که از تماشای مدال‌های المپیک سیدنی رؤیای قهرمانی را در سر پروراند، امروز باتجربه تلخ ناکامی‌ها و شیرینی مدال‌های آسیایی، همچنان در مسیر هدف بزرگش قدم برمی‌دارد؛ مدالی که هنوز از المپیک نگرفته است.پاکدامن در گفت‌وگوی تفصیلی با فارس از تغییر مسیر سرنوشت‌ساز از تکواندو به شمشیربازی، شکست‌هایی که از درون او را فروریخت، استقلالی که گاهی بیشتر از حریفان آزارش می‌دهد و ایمانی که به «تسلیم‌نشدن» دارد، صریح و صادقانه صحبت کرد.شروع ورزش از فوتبال و تکواندو پاکدامن ورودش به ورزش را این‌طور تعریف می‌کند: از بچگی عاشق ورزش بودم. فوتبال بازی می‌کردیم و در محلمان گل‌کوچک داشتیم. خودم برگزارکننده بازی‌ها بودم، اما جرقه اصلی ورزش حرفه‌ای به المپیک 2000 سیدنی برمی‌گردد.دبستانی بودم، کنار مدرسه‌مان یک سوپرمارکت بود و صاحبش فردی بود که همیشه مسابقات را نگاه می‌کرد و ما هم از مدرسه تعطیل می‌شدیم، می‌رفتیم سوپرمارکت ببینیم چه خبر است.از آن زمان مسابقات ساعی و حسین توکلی خیلی در ذهنم مانده. توکلی که مدال طلای وزنه‌برداری را گرفت، قشنگ یادم هست. آن‌قدر دوست داشتم اهدای مدال را ببینم که از سوپرمارکت تا خانه دویدم تا مراسم را از تلویزیون ببینم و دیدم که توکلی چطور روی سکو پرید. لحظه آخر هم هادی ساعی مدال برنزش قطعی شد. آن اتفاق‌ها باعث شد کم‌کم علاقه‌ام به تکواندو بیشتر شود و با بچه‌های محل برویم تمرین تکواندو.

در یک سال ۲۰‌ سانت قد کشیدمقد من از سوم دبیرستان به بعد یک‌ هو خیلی بلند شد و رشد تصاعدی داشتم و از حدود ۱.۷۷ به ۱.۹۵ متر رسیدم، رشد خیلی سریع و ناگهانی بود. در تکواندو تمرین می‌کردم، استاد خیلی خوبی هم داشتیم، مهرداد یوسفی. هم‌باشگاهی‌هایم هم مثل فرزاد ذوالقدر پسر ذوالقدر سرمربی سابق تیم ملی بودند.با حضور نفراتی مثل هادی ساعی و مهدی بی‌باک و بهزاد خداداد مسابقات را با هیجان زیاد دنبال و از تماشای مبازرات آنها کیف می‌کردیم. خودم چند مسابقه هم تکواندو رفتم، اما نتیجه لازم را نگرفتم و بعد از آن کنار گذاشتم و رفتم سمت شمشیربازی.تغییر مسیر زندگی به خاطر خرید لباس شب عیدقهرمان شمشیربازی در خصوص نحوه آشنایی با شمشیربازی می‌گوید: روزی نزدیک عید نوروز بود و برادرم شمشیربازی تمرین می‌کرد و به من گفت بیا سالن شیرودی و بعد از تمرین برویم میدان فردوسی لباس بخریم. من هم رفتم و وقتی نشستم تمرینات را نگاه کردم دیدم چقدر این رشته را دوست دارم و به تکواندو هم نزدیک است. برادرم با پیمان فخری، سرمربی سابق تیم ملی تمرین می‌کرد و وقتی نحوه تمرین فخری را دیدم گفتم می‌خواهم این رشته را آغاز کنم و او هم استقبال کرد. شانسی که آوردم این بود که آدم درستی سر راه من قرار گرفت و از آن به بعد دیگر ادامه دادم.با فخری فامیل دور بودیم و بعد نزدیک‌تر شدیم و داماد ما شد. اصلاً پیمان بود که حسین، برادرم را سمت شمشیربازی برد و حتی او بهتر از من هم بود، اما نتوانست ادامه دهد.

03:12

۱۵ MB

لحظات تلخ و شیرین پاکدامن در مورد لحظات تلخ و شیرینش می‌گوید: المپیک پاریس و بازی‌های آسیایی هانگژو خیلی برایم دردناک است چون از درون خیلی پاشیدم و به هم ریختم. هنوز هم حسرت می‌خورم که چرا نتوانستیم مدال بگیریم.در مورد بازی‌های خودم طلای آسیا و بردن ژیلاگی خیلی به یادم مانده و شیرین بود. اما در کل فینال المپیک 2012 حمید سوریان هم خیلی برایم خاطره‌انگیز و لذت‌بخش بود. جایی که او موفق شد حریف آذربایجانی را در حضور رئیس‌جمهورشان شکست دهد و طلا بگیرد.اولین کسی که بعد از مسابقه زنگ می‌زنی یا زنگ می‌زند چه کسی است؟خانواده‌ام هستند؛ همسرم،‌پدر، مادر و برادرم. حمایت آ‌نها خیلی مهم بوده است.اگر بخواهی یک اسم روی شمشیرت بگذاری چیست؟تا حالا به آن فکر نکردم، شاید رفیق.اگر بیرون با کسی دعوا و بحث داشته باشی و شمشیر کنارت باشد، استفاده می‌کنی؟نه اصلاً (با خنده). حالا اگر استفاده کنم و طرف مقابل تای لیور در بیاورد، شمشیرم را دودستی باید تقدیمش کنم!پسربچه‌ها اکثراً شمشیر خیلی دوست دارند، برای شما هم این‌طور بود؟همه پسرها تقریباً شمشیر پلاستیکی داشته‌اند و من و برادرم هم با هم بازی می‌کردیم. اصلاً شمشیربازی رشته‌ای است که همه دوست دارند و خاص است.

مدال المپیک دلیل ادامه مسیر حرفه‌ای قهرمان شمشیربازی ایران و آسیا در مورد دلیل موفقیت‌هایش گفت: موفقیت من ترکيبي از پشتکار و تمرین مداوم و تسلیم‌نشدن بوده است. همیشه هدفم رسیدن به مدال المپیک بوده و هست. تیم خیلی خوبی داشتیم، مجتبی عابدینی و محمد رهبری بودند و پیمان فخری هم سرمربی، اما همه رفتند. الان هم که من مانده‌ام هنوز هدف بزرگی دارم که مدال المپیک است.تلاشم را می‌کنم و این مرا راضی می‌کند. درست است یک مقدار افت کرده‌ایم و این هم در همه رشته‌ها وجود دارد اما دوست ندارم کم بیاورم و ناامید شوم.تا زمانی که در حلقه قهرمانان باشم ادامه می‌دهموی در مورد اینکه تا چه زمانی ورزش حرفه‌ای را ادامه می‌دهی تأکید کرد: تا هر وقت که بدنم جواب بدهد. در حال حاضر یک حلقه‌ای از قهرمانان دنیا وجود دارد و تا زمانی که در این حلقه باشم، ادامه می‌دهم. هرگز هم به خداحافظی فکر نکرده‌ام، چون تسلیم‌شدن برایم خیلی سخت است. بزرگی به من گفت اگر می‌خواهی کنار بروی، با تصویر خوب برو. من هم همیشه این صحبت در ذهنم مانده است. به همین دلیل اول به بازی‌های آسیایی ناگویا و کسب مدال خوش‌رنگ و بعد از آن المپیک لس‌آنجلس فکر می‌کنم.راه را به جوان‌ترها نشان می‌دهمپاکدامن در مورد اینکه توصیه‌اش به نوجوانان و جوانان چیست، می‌گوید: تمرین درست و صبر. نمی‌توان زود به نتیجه رسید، مسیر باید آرام‌آرام شکل بگیرد. تمرین درست، پشتکار و تبدیل‌نشدن به نتیجه سریع کلید موفقیت است. همین‌الان هم در تیم ملی جوانان و نوجوانانی داریم که به آنها می‌گویم باید آن‌قدر خوب تمرین کنید که نتیجه‌اش را ببینی. من همیشه آنها را از مسیر پیش رو آگاه می‌کنم و تجربیاتم را در اختیارشان می‌گذارم تا راه را اشتباه نروند.