دیکتاتوریِ پُست‌مُدرن با زبانِ همجنس‌گرایی

نقدی بر سینمایی «پیچیده» را اختصاصی در فارس تعاملی بخوانید.پیچیده به کارگردانیِ دارن لین بوسمن سوگندنامه‌ی خطرناکی است که با همجنس‌گرایی و جاه‌طلبی در مثلاً عشق سعی کرده تعریف تازه‌ای از انسانیت داشته باشد. فیلمْ بر مدارِ پوچی و ترویجِ دیکتاتوری می‌گردد که به شدت این‌روزها منِ مُنتقدِ ایرانی را به یادِ ماجرای اِپستین، ترامپ و نتانیاهو می‌اندازد. این پوچیْ ناشی از خودشیفتگیِ جسورانه، جسارت به معنای غلطِ کلمه، در افرادی دیکتاتور نفوذ کرده و نشان می‌دهد برای زنده‌نگاه داشتنِ یک ایدئولوژیِ غلط چگونه جان انسان‌ها به معرض آزمایش قرار می‌گیرد. بازیِ خطرناکِ رنگین‌پوست و سفیدپوست از ویژگی‌های ذاتیِ این ایدئولوژی است. دکترِ سیاه‌پوستی که با قضاوتِ مَن‌دربیاری‌اش افرادی را به بهانه‌ی اجاره‌ی منزل به دام می‌اندازد تا با سوءاستفاده از علمِ پزشکیْ همسرِ فقیدِ خود را بازآفرینی کند و قسمتی از مغز دیگران را به مُخچه‌ی او پیوند زند، قطعاً یک دکترِ خطرناک است. از آن خطرناک‌تر این است که فیلم پُر واضح می‌گوید رابطه‌ی دو کاراکترِ دختر در فیلم صرفاً یک همجنس‌گرایی نیست و ارزش‌های عاطفیِ ویژه‌ای در آن نهادینه شده است. فیلم پُر از سوراخ در سناریوی خود است. ✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی#پیچیده #twisted #نقد_فیلم #سینما #هنر #فرهنگ #هجنسگرایی #ایدئولوژی #دیکتاتور #پست_مدرن #سیاه_پوست #سفید_پوست #مرگ_بر_اسرائیل #مرگ_بر_آمریکا #خبرگزاری_فارس #فارس_تعاملی #فارس🎩 ‎@alirafieivardanjani
۴۶ MB
دکتری که از ضریبِ هوشیِ بالایی برخوردار است تا میزانی که یک اتاقِ عمل در خانه‌اش پنهانی بنا کرده و با پارانویای فراوان دوربین‌های مداربسته‌ای دارد که به گوشیِ همراه او متصل هستند و هنگام تحویل دادن فیلم‌ها به پُلیس آنها را دستکاری می‌کند، چگونه متوجه نشده که این پیوند‌های مغزی خاطراتِ فردِ دهنده را به فردِ گیرنده مُنتقل می‌کنند و چهره‌ی انتقام در افراد حتّی به عشق هم شیفت پیدا خواهد کرد؟ این دکتر چگونه متوجّهِ آن نیست که مغز در جمیعِ جهات اَلگوریتمِ دِیتا دارد و حتی اگر سلولی از آن جدا شود، آن سلول ذاتِ فرد را حفظ خواهد کرد؟✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی🎩 ‎@alirafieivardanjani

رنگین‌کمان‌های سوسکی

همجنس‌گرایی نوعی از دیکتارتوریِ پُست‌مُدرن است و پرچمِ آن منشوری از باورهای ضدِّ دینی. این باورها همان باورهایی هستند که مساجد و موکب‌ها را آتش می‌زنند و تلاش دارند تا با سوزاندن قرآن به نابودیِ کاملِ دین دست‌یابند. این فکت‌ها در «پیچیده» اگرچه در سطح وجود ندارند امّا با نفوذ در عمق و لایه‌های بی‌ریختِ سناریو باورهای تماشاگر را هدف گرفته‌اند. عقایدی که با سانسور هم نمی‌شود موضوعیتِ آن را تغییر داد و همچنان اصرار بر صحّتِ قرارداد خود دارند. ما یک تالی‌فاسدِ عمیق در فیلم داریم. دکتر سفیدپوست در سکانس‌های پایانی به آن آنتاگونیسمِ سیاه‌پوست جواب منفی می‌دهد و با زیر سؤال بُردن قضاوتِ او سعی می‌کند با پُلیس تماس بگیرد که توسط دکتری که اَدای دکتر لکترِ «سکوت برّه‌ها» دمی، را در می‌آورد، کشته می‌شود. از سویی دیگر سینمای هالیوود چُنین باورهایی را که مُهرِ ژانرِ وحشت به خود می‌گیرند، در صورتی که بیشتر چِندش آورند مانند سوسک، در سری فیلم‌های «ارّه» گنجانده. بخشی از اندامت را فدا کُن تا زنده بمانی: با این تفاوت که در آن فیلم‌ها انسان با اختیارِ غریزیِ خود و برای بیشتر زنده ماندن اندام‌اش را فدا می‌کند امّا در «پیچیده» وادار به فدا کردن شده. انسانِ پَُست‌مُدرنْ انسانِ بی‌اخلاقی است که حاضر است برای رسیدن به هدفْ هر وسیله‌ای را فدا، و نه توجیح، کند. انسانی که با سوءاستفاده از دانش هر لذت و غریزه‌ای را از اولویت‌های ایدئولوژی خود می‌داند. این ترجیحات با کشته شدن آن دکتر سیاه‌پوست توسطِ همسرش که با اهدای دیگری بازآفرینی شده نیز لاپوشانی نمی‌شوند.✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی🎩 ‎@alirafieivardanjani

ما به شما نشان می‌دهیم آنچه را که انتظارش را دارید

این سوءتیتر قسمتی از ایدئولوژیِ کثیفِ مارکی‌دوساد است که با توسل به بدبختی‌های اخلاق سعی در ماست‌مالی کردنِ خواستگاه‌اش دارد. **********، نمایشِ اندامِ تحریک کننده، تحریکِ حسّیِ بیننده، بی‌قیدی نسبت به مفاهیم آکادمیکِ فیلم‌سازی، مخصوصاً در سکانس‌های انتهایی «پیچیده» که نیروهای پُلیس با یافتن آن اتاق عمل وارد جریان می‌شوند و ما شاهدِ دوربین رودستی هستیم که گویی با تلفن همراه فیلم‌برداری کرده و رنگ‌ولعابِ زننده‌ای دارد و... سوراخِ بُزُرگ در سناریو وقتی است که آن آنتاگونیست را در سکانس‌های پایانی با همسرش در کلبه‌ای در ناکجا آباد می‌بینیم و همسرش که او را به قتل می‌رساند. این سوراخِ بزرگ به علاوه‌ی تمامِ ویژگی‌هایی که شمردم خواستگاهِ ایدئولوژی پُست‌مدرنیسم هستند. عملاً فُرم در این ایدئولوژی جایگاهی ندارد، و حتّی با پخش کردن موسیقی‌ای کلاسیک تفاوتی نخواهد کرد، و محتوا بر اساس امیالِ غریزیِ انسان شکل می‌گیرد؛ دقیقاً مانند انسان‌های نخستین که با کشفِ آتشْ انقلابِ بزرگی در آینده‌ی تکنولوژی آفریدند این ایدئولوژی سعی دارد تجربه کند نه از تجربه دیگران بهره‌مند شود. از دیگر سوراخ‌های سناریو باید به آن اشاره کنم که بود و نبودِ نیروهای پُلیس هیچ‌تاثیری به حالِ جریانِ قصّه ندارد.✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی🎩 ‎@alirafieivardanjani
19:51 - 14 اسفند 1404
فرهنگ
سینما
تحلیل و نظر

1 بازنشر
1255 بازدید