از راهپیمایی قدس تا مهمانی حضرت زهرا(س)
در روزی که خیابانها آکنده از نام قدس و آرمان آزادی بود، زنی از جنس ایمان، از تبار حیا و از نسل زنانی که به ظلم بیتفاوت نیست جاودانه شد. او برای دیدهشدن نیامده بود؛ آمده بود تا همچون بسیاری از دلهای مؤمن، صدای مظلومیت را به گوش جهان برساند. روز قدس برای او تنها یک مراسم نبود؛ عهدی بود با حقیقت، با عدالت، و با وجدان بیدار انسانیت.اما در همان لحظات که مردم با دلهایی سرشار از امید قدم برمیداشتند، ترکشهایی شلیک شد؛ ترکشهایی که گویی نه فقط جسم، که حقیقت پاکدامنی و کرامت زن را نشانه گرفته بودند. آن ترکشها از سوی مفسدانی رها شد که سالها با تاریکی و فساد شناخته شدهاند؛ همانانی که نامشان با رسواییهای اخلاقی و شبکههای تباهکننده انسانیت، همچون پروندههای ننگین اپستین، در حافظه جهان ثبت شده است. آنان میپنداشتند که میتوانند با خشونت و نفرت، صدای ایمان و حق را خاموش کنند.
اما نتیجه چیز دیگری شد.زن حقخواه، در ماه مبارک رمضان ـ ماهی که آسمان به زمین نزدیکتر است و دلها به نور الهی روشنتر ـ بال گشود و از خاک به افلاک پر کشید. گویی تقدیر چنین بود که در روزی سرشار از یاد مظلومان، روح او نیز به کاروان پاکان بپیوندد. در آن لحظه، زمین تنها پیکری زخمی را دید، اما آسمان روحی رها را در آغوش گرفت.پرواز او، تنها یک فقدان نبود؛ پیامی بود برای همه آنان که هنوز به کرامت انسان باور دارند. او با خون خود یادآور شد که زن مسلمان تنها یک حضور اجتماعی نیست، بلکه نماد وقار، عفت و استواری است. ترکشها شاید پیکر او را نشانه رفتند، اما در حقیقت نتوانستند چیزی از عظمت روحش بکاهند.
اکنون روح او در سایه مهر مادری بزرگ آرام گرفته است؛ در جوار حضرت فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها)، بانویی که تاریخ پاکدامنی و مظلومیت را با نام او میشناسد. چه آرامشی بالاتر از آن که انسانی، پس از عمری ایمان و نجابت، میهمان سفره نور دختر پیامبر و جاودانه شود.هرچند قلمهای پر از دروغ و تزویر مدعی حمایت از زنان بازهم در این مورد خاموش خواهند ماند اما یاد او در دلها جاودانه میشود؛ نه به عنوان روایتی از اندوه، بلکه به عنوان نشانهای از این حقیقت که راه کرامت، حتی اگر از میان رنج و زخم بگذرد، سرانجام به روشنایی و آرامش جاودان میرسد.
17:35 - 23 اسفند 1404