نقش شیخ بهائی در تلفیق علوم عقلی و نقلی و تأثیر آن بر نظام آموزشی حوزه های علمیه
🔻محمّد بن عزّالدین حسین، متولد سال (۹۵۳ ه ق) در شهر «بعلبک» لبنان، معروف به شیخ بهائی و بهاءالدّین عاملی، علامهٔ فقیه، محدّث، متکلم، عارف، شاعر، ادیب، تاریخنگار، ریاضیدان و از علماء ذيالأبعاد شیعهٔ عصر صفوی بود.
دوره صفویه را میتوان یکی از درخشان ترین مقاطع تاریخ ایران در زمینه شکوفایی علم و گسترش فرهنگ دانست. پیوند سیاست دینی با تشکیل دولت ملی، رسمیّت یافتن مذهب تشیّع و حمایت کمنظیر شاهان صفوی از علم و علماء، فضایی پدید آورد که در آن حوزه های علمیه توانستند ضمن پاسداری از میراث نقلی، ابواب پذیرش خود را به روی علوم عقلی و تجربی نیز بگشایند. در میان چهره های تأثیرگذار این عصر، نام شیخ بهائی(رضواناللهعلیه) به عنوان عالمی جامعالأطراف بیش از هر شخصیت دیگری میدرخشد؛ اندیشمندی که توانست با نگاهی نو، منطقی و در عین حال عمیق، میان دو قلمرو مهم علوم اسلامی یعنی _علوم عقلی و علوم نقلی_ پیوندی سازنده برقرار کند و مسیر تازهای را برای حوزه های علمیه هموار سازد.شیخ بهائی، فقیه، فیلسوف، مهندس، ریاضیدان، عارف و ادیب، نمونهای کم نظیر از یک عالم ممتزج بود؛ عالمی که نهتنها مرز میان علم دینی و عقل نظری را مانع پیشرفت نمیدید، بلکه آن را فرصتی مناسب برای فهم عمیقتر دین و علوم پیرامون آن تلقی میکرد. شخصیت علمی او به گونهای بود که هم بر کرسی تدریس فقه و اصول تکیه میزد، هم در هیئت، هندسه و معماری میدرخشید و هم در عرفان و ادبيات جایگاهی بلند داشت. این جامعیّت، محصول نوعی خاص از نگرش بود؛ نگرشی که علم را تجزیهپذیر نمیدانست، بلکه آن را مجموعهای بههم پیوسته از ابزارهای فهم حقیقت و خدمت به جامعه تلقی میکرد.
شهید خامس، حضرت آیة اللّٰه العظمی امام خامنهای(قدّساللهنفسهالزكيّه) درباره پیوندی که مرحوم شیخ بهائی(اعلیاللهمقامه) میان دو ساحت عقل و نقل و جمعی که بین روح دین و علم فرموده بود، اینگونه میفرمایند:«شيخ بهائى» یک آخوند به تمام معناى كامل است. در زمان «شيخ بهايى»، رشتههاى دينى در آن مسير و جريان صنفىِ آخوندى افتاده بود. در گذشته، صنفىِ به اين شكل كه نبوده است؛ يك روحانى بوده كه در همهى علوم عالم بوده؛ مثل خود «ابنسينا» كه شاگرد فلسفه هم داشته، شاگرد طب هم داشته است.اما «شيخ بهايى» مربوط به آن دورانى است كه روحانيت جنبهى صنفى پيدا كرده بود؛ يعنى يك آخوند حرفهيىِ منبر و محرابى، با آنگونه دانشهاى كذايى. پس، آن روح دينى، با روح علمى اصلاً منافاتى ندارد؛ بلكه روح دينى، كمك و پشتيبان روح علمى است. ۱۳۷۰/۱۱/۱۵
نقش شیخ بهائی در تلفیق علوم عقلی و نقلی را میتوان در سه عرصه مهم جستوجو کرد:۱. عرصه نظری و روششناختیشیخ با نگاهی عمیق به مبانی معرفتشناسی اسلام، عقل را نهتنها رقیب نقل، بلکه مکمّل آن دانست. او در آثار فقهی خود همچون «جامع عباسی»، بهرهگیری از مبانی عقلی را با زبانی روشن و روشی دقیق نشان داد و در عین حال در کتابهایی مانند «خلاصة الحساب و الهندسه» یا «تشریح الافلاك»، عقل را در مسیر خدمت به فهم دقیقتر امور شرعی و اجتماعی به کار گرفت. این نوع نگاه سبب شد تا علوم عقلی از حالت علوم «حاشیهای» خارج شوند و جایگاهی ویژه در دل نظام آموزشی حوزه بیابند.
۲. عرصه تأليفات علمیشیخ بهائی با نگارش آثاری که هم کاربردهای فقهی داشتند و هم پایههای علمی و ریاضی، نشان داد که مباحث عقلی میتوانند در استنباط احکام شرعی، تنظیم زندگی اجتماعی و نظاممند کردن امور دینی نقشی مستقیم ایفاء کنند. برای نمونه «خلاصة الحساب» نه فقط یک کتاب ریاضی، بلکه دستورالعملی عملی برای حل مسائل شرعی چون تقسیم ارث، محاسبه قبله، تنظیم اوقات شرعی و امور حسبیه بود. بدین ترتیب، علم حساب و هندسه، که در دوره هایی از تاریخ حوزه کمفروغ شده بود، باردیگر به عنوان بخشی از نیاز های طلبگی مطرح شد.
۳. عرصه اصلاح نظام آموزشی حوزه های علمیهبا حضور شیخ بهائی در اصفهان، حوزه این شهر که در دوره صفویه پایتخت علمی کشور بود، دستخوش تحولاتی بنیادین شد. وی در کنار تدریس علوم نقلی، حلقات درس منطق، هیئت و ریاضیات را نیز برپا کرد و شاگردانی تربیت نمود که هر یک در گسترش و تعمیق این مسیر نقشی مهم ایفاء کردند. از شاگردان برجسته شیخ میتوان به افرادی همچون: «صدرالدین محمد شیرازی» معروف به ملاصدرا، «ملا محمدمحسن بن مرتضی» معروف به فیض کاشانی، «ملا عزالدین فراهانی» مشهور به علینقی کمره ای، «ملا محمدباقر بن محمد مؤمن خراسانی» معروف به محقق شیخ الاسلام، «شیخ جواد بغدادی» مشهور به فاضل جواد صاحب شرح خلاصة الحساب و شرح زبدة الاصول اثر استادش، «ملا محمدتقی مجلسی» صاحب روضة المتقین و «سید عزالدین حسینی کرکی عاملی» مشهور به مجتهد مفتی اصفهانی، اشاره نمود.نگاه تلفیقی شیخ، باعث شد حوزه ها از چارچوب سنتیِ محدود به فقه و حدیث فاصله بگیرند و به سمت حوزهای جامع حرکت کنند؛ حوزهای که در آن عالم دینی نه تنها فقیه، بلکه آشنا به علوم عقلی و حتی تجربی نیز باشد. این تحول زمینه را برای بالندگی بعدی حکمت متعالیه، رشد فلسفه، توسعه ریاضیات و گسترش علوم کاربردی در ایران فراهم ساخت.تأثیر این تحول در نسل پس از شیخ بهائی به خوبی دیده میشود؛ شاگردانی که هر یک خود به چهرههایی بزرگ بدل شدند و مسیر او را ادامه دادند. از یک سو نظام آموزشی حوزه های علمیه بهتدریج از تکبعدی بودن فاصله گرفت و از سوی دیگر، فضای فکری جامعه صفوی غنیتر شد و آمادگی پذیرش اندیشههای نو را یافت.
در یک جمعبندی، میتوان گفت که شیخ بهائی حلقه اتصال میان علوم عقلی و نقلی در عصر صفوی بود؛ عالمی که با تکیه بر جامعیت علمی خویش توانست میان دین و دانش پیوندی پایدار برقرار کند. این پیوند نه تنها حوزه های علمیه را از رکود نجات داد، بلکه سرآغاز دورهای شد که در آن ایران با تولید علم، تربیت اساتید بزرگ و گسترش علوم متنوع، در جهان اسلام جایگاهی ممتاز یافت. امروز نیز بازخوانی اندیشه های او میتواند راهگشای فهمی متوازن از رابطه عقل و دین و الگوی آموزشی جامع در حوزه های علمیه باشد.سرانجام در دوازدهم شوّال ۱۰۳۰ یا ۱۰۳۱ در اصفهان درگذشت و طبق وصیتش او را به مشهد انتقال دادند و در مَدْرس سابق خودِ او در پایین پای امام رضا(علیهالسلام) به خاک سپردند. پایان پیام/✍️ محمد احراریسهشنبه ۱۱ فروردین ۱٤٠۵
📌۱۲ شوّال المکرّمسالروز ارتحال شیخ بهائی (اعلیاللهمقامه) گرامی باد.#شیخ_بهایی#حوزه_علمیه#جهاد_روایت#تبلیغ_مکتوب#نویسندگان_حوزوی
18:40 - 11 فروردین 1405
تازه ترین اخبار
- تحولات میدانی محور مقاومت در ۲۴ ساعت گذشته؛ از خلیج فارس تا فلسطین اشغالی
- خروش مردم سپیدان فارس درشب سی یکم
- نسل زد تا نیمه شب پای کار انقلاب
- چهار انفجار در شرق اهواز
- علمدار ولایت، دیّریها فدایت
- چهل و هفتمین تیم جام جهانی از آفریقا آمد
- شهید تنگسیری و اهمیت قدرت دریایی ایران
- فیلم | خروش دشمن شکن مردم بندرعباس در بلوار 12فروردین بندرعباس
- وداع بندرنشینان دیّر با شهید حامد دهقانی
- اینجا کف خیابان غیرت تقسیم می کنند