با یک «حمله» طرف نیستیم؛ با یک «رسوایی» طرفیم
به گفته مهدی پیرصالحی، معاون وزیر بهداشت و رئیس سازمان غذا و دارو، ساعت ۶:۳۰ صبح امروز کارخانه تولید مواد اولیه دارویی «توفیق دارو» هدف اصابت مستقیم چند موشک قرار گرفت. این مجموعه یکی از مهمترین تولیدکنندگان مواد اولیه داروهای بیمارستانی و داروهای مورد استفاده در اتاق عمل بود. اصابت موشکها باعث از بین رفتن کامل واحدهای تولید و بخشهای تحقیقوتوسعه کارخانه شده است.از ابتدای جنگ تا امروز، حدود ۲۴ کارخانه دارویی، تجهیزات پزشکی و شرکت توزیعی با آسیبهای کلی یا جزئی مواجه شدهاند. در میان این واحدها، چند مجموعه مهم که تولیدکننده مواد اولیه حیاتی بودند نیز دچار خسارت شدهاند.حمله به مراکز دارویی و پزشکی نشان می دهند با یک «حمله» طرف نیستیم؛ با یک «رسوایی» طرفیم.حمله به کارخانهای که در زنجیره تولید دارو—آن هم داروهای حیاتی و ضدسرطان—نقش دارد، نه خطای نظامی است، نه اشتباه محاسباتی. این یک انتخاب است. انتخابی که نشان میدهد هدف، فقط زیرساخت نیست؛ «مردم» هستند. مردمی که شاید صدای انفجار را نشنوند، اما اثرش را در اتاقهای بیمارستان، در تأخیر درمان، در اضطراب یک مادر یا یک بیمار سرطانی حس خواهند کرد.دشمن کودک کش اگر مدعی است که با اهداف نظامی میجنگد، باید پاسخ دهد:کارخانهای که مواد اولیه دارو تولید میکند، کجای معادله نظامی قرار میگیرد؟بیماری که در انتظار داروست، چه تهدیدی محسوب میشود؟واقعیت این است که اینگونه حملات، بخشی از یک راهبرد ترامپ کودک کش و نتانیاهوی قاتل شناختهشدهاند: فشار حداکثری بر زندگی مردم. وقتی نمیتوان اراده یک ملت را در میدان شکست داد، زندگی روزمرهاش را هدف میگیرند—از برق
و آب گرفته تا دارو و درمان. اینجا یک تناقض بزرگ وجود دارد؛ تناقضی که چهره واقعی این ادعاهای «حقوق بشری» را آشکار میکند. چگونه است که جهان برای کوچکترین اتفاق در جایی خاص بهسرعت واکنش نشان میدهد، اما وقتی پای داروی بیماران و زیرساختهای درمانی به میان میآید، سکوت میکند؟ این سکوت، فقط بیتفاوتی نیست؛ شریک شدن در یک بیعدالتی است.این حمله یک پیام هم دارد:دشمن میخواهد هزینه مقاومت را بالا ببرد.اما تاریخ نشان داده که چنین اقداماتی، نتیجه معکوس دارد. مردمی که ببینند حتی دارو و درمانشان هدف قرار گرفته، نه عقب مینشینند و نه تسلیم میشوند؛ بلکه با وضوح بیشتری میفهمند که ماجرا صرفاً یک اختلاف سیاسی نیست، بلکه مسأله «بودن یا نبودن» است.اینجا دیگر بحث صرفاً سیاست نیست؛ بحث انسانیت است.و هرجا که داروی بیمار هدف قرار بگیرد، نقابها کنار میرود.این جنایت باید ثبت شود، روایت شود و پیگیری شودنه فقط برای امروز، بلکه برای فردایی که حقیقت، معیار قضاوت خواهد بود.
18:33 - 11 فروردین 1405