یک ساعت در قلب ورزش ایران
سالن ۱۲ هزار نفری آزادی بعد از حمله موشکی رژیم صهیونیستی و آمریکا حالا به یک مخروبه تبدیل شده، بدون قدرت گذشته و بدون هیاهوی ۵۰ سال خاطره تلخ و شیرین.
خبرگزاری فارس - گروه ورزشی، در این هوای خوب و آفتابی نزدیک ورزشگاه پر خاطره ۱۰۰ هزارنفری آزادی میشوم؛ نه هیاهویی هست و نه خبری از تمرینات تیمهای ملی. همه فدراسیونها تعطیل هستند و شاید به جز رئيس فدراسیون و احتمالا یکی دو کارمند کسی در فدراسیونهای ورزشی نباشد. آنچه که به چشم میخورد فقط سکوت است و سکوت. حالا بعد از گذشت چند روز از حمله آمریکایی صهیونیستی بوی دود جای خود را به بوی خاک داده است. در اصلی مجموعه هنوز بسته است اما در فواصل منظم نیروهای متخصص در حال ورود و خروج هستند. سالن ۱۲ هزارنفری نمایی دلخراش داشت و آنچه دیده میشود یک پیکر زخمی است که هیچ اثری از قدرت گذشته در آن دیده نمیشود. ورزشکاران و کارمندان ورزشگاه آزادی شوکه از اتفاق رخ داده در باورشان هم نمیگنجد که این سالن با مجموعهای از خاطرات حالا زیر آوار مدفون شده است؛ سالنی که با جنایات مشترک آمریکا و اسرائیل به این شکل درآمده تا نشان از این باشد که حرفهای دشمنان ایران مبنی بر تخریب اماکن غیرنظامی، فقط یک دروغ محض است.
در این سکوت چشمم به مدیرمجموعه میخورد که نظارهگر حمله وحشیانه دشمنان است. بغض در گلو دارد و نمیخواهد صحبتی در این باره داشته باشد. محسن خمارلو اما به درخواست من کوتاه پاسخ سوالم را میدهد. او درباره زمان شروع بازسازی این ورزشگاه پرخاطره میگوید: آسیبدیدگی واقعا وحشتناک است اما امیدواریم با توانی که داریم با کمک وزارت ورزش و شرکت توسعه مجموعه را بازسازی کنیم و سالن هم به چرخه مسابقات برگردد. به خاطر موج انفجار استخر قهرمانی هم آسیب دیده اما در اخبار ندیدم به آن اشاره شود. دفتر من هم در سالن ۱۲ هزارنفری بود و من فقط ۵ دقیقه با دفتر فاصله داشتم. اگر این انفجار روز پنجشنبه نبود ممکن بود خیلی از دوستان و همکاران من در مجموعه شهید شوند. سالن ۱۲ هزار نفری آزادی برای خیلیها فقط یک سالن مسابقه نبود؛ جایی بود که خاطرات سالها ورزش ایران در آن رقم خورد. سالنی که بارها جام قهرمانی به خود دیده و سرود ملی در میان هیاهوی هواداران پخش شده است. روزی را به خاطر میآورم که برای انتخابی تیم ملی کشتی به سالن ۱۲ هزارنفری مملو از حضور تماشاگر رفتم. روزی که مردم به شوق برد حسن یزدانی روی تشک ریختند و او را در آغوش گرفتند اما حالا آنچه مقابلم قرار دارد فقط مخروبه است. حالا دیگر سالنی نیست که بتواند تماشاگران را برای مسابقات والیبال یا کشتی دور هم جمع کند.
این سالن کم افتخار به خود ندیده مثل روزی که اولین قهرمانی والیبال ایران در آسیا در آن رقم خورد. این مجموعه زیبا که در سال ۱۹۷۴ برای بازیهای آسیایی تهران ساخته شد، بهترین سالن برای میزبانی مسابقات بینالمللی بود. سالنی که در این چندماه اخیر به خاطر چکه کردن آب و سوراخ شدن سقفش نمیتوانست شاهد مسابقات باشد همان طور که نتوانست در فینال لیگ برتر کشتی میزبانی کند. تخریب این سالن سفید رنگ توسط حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی فقط یک خرابی ساده نبود بلکه با از بین رفتن این سالن خاطرات تلخ و شیرین ۵۰ سال رقابت، هیجان، قهرمانی، بالا رفتن جام و ... زیر آوار ماند. این حادثه علاوه بر خسارات مادی، فشار روانی قابل توجهی را بر جامعه ورزشی وارد کرده است. احمد دنیامالی وزیر ورزش که بلافاصله بعد از تخریب به ورزشگاه آزادی رفته در این باره میگوید: این اقدامات مذبوحانه برای ایجاد رعب و وحشت است. برای ورزشگاهی که خالیست چه دلیلی دارد با ۳ موشک تخریب کنند؟ چه فایدهای دارد؟ به هر حال ما آنجا را خواهیم ساخت همان طور که بعد از ۸ سال دفاع مقدس انجام دادیم.
موشکهای اسرائیل در این حملات نه فقط سالن ۱۲ هزار نفری بلکه بخشی از کمپ تیمهای ملی کشتی، فدراسیون روئینگ، وزنهبرداری و بسکتبال را هم تخریب کردند. از ورزشگاه آزادی که بیرون میآیم چند متر جلوتر کمپ تیمهای کشتی را میبینم که در این چند سال به گفته مقامات بینالمللی یکی از بهترین کمپهای جهان بود اما حالا خالی از حضور قهرمانان جهان و المپیک است که قرار بود خود را برای قهرمانی آسیا آماده کنند. بخشی از دیوارها فروریخته، شیشهها شکسته شده و انگار نه انگار که روزی چندین ورزشکار در سالن با تمرینات سخت و طاقتفرسا برای بالا رفتن پرچم مقدس کشورمان تمرین میکردند. قطعا برنامهریزیها برای بازسازی انجام خواهد شد اما این سالن هیچ وقت نمیتواند همانند گذشته با خاطرات ۵ دهه شود. #استادیوم_آزادی#جنگ#ایران#آمریکابا دنبالکردن صفحه ورزش فارس در جریان آخرین خبرها باشید. 21:24 - 14 فروردین 1405