ترامپ را خوب می‌شناسم، از میان دیوار آوار شده کلاسم

لنا می‌گفت:" ترامپ را تنها از تلویزیون دیده است، اما حالا او را خوب شناخته‌. از میان نیمکت‌های شکسته، از میان دیوار آوار شده کلاسش، از میان گریه امان‌ناپذیر پدر و مادر هم کلاسیهایش در مدرسه میناب."
به گزارش خبرگزاری فارس، لنا آرام آرام گامهای کوچک را روی آجرهای خرد شده مدرسه می‌گذاشت، مدرسه‌ای که دیگر در آن خبری از نیمکت‌های ردیفی و تخته سیاه و گچ‌ و صدای شیطنت بچه‌ها نبود.جای آن، توده آهنی خم شده، کاغذهای پاره که باد با آنها بازی می‌کرد و نیمکتهای شکسته ای بود که زیر آوار مانده بود. کنار دیوار شکسته ایستاد، چشمانش متورم بود. بدون هیچ کلامی، تنها چشم دوخته بود به لابه‌لای خاکها، انگار که داشت از زیر آوار خاطرات و کتاب‌هایش را پیدا می‌کرد. یا شاید همان برگه‌های امتحان که تا چند روز پیش پر بود از خط خطی‌های کودکانه: «من وطنم را دوست دارم»، «معلم جان نمره من کم نشود»، «خدایا کمکم کن.»اما امروز، زیر آن خاکسترها، تنها یک جمله از زبانش به گوش می‌رسید؛ نه روی کاغذ، نه با مداد، بلکه با صدایی بغض‌آلود که می‌گفت: «اینجا کی درست میشه؟»یک سوال ساده از یک دهان کوچک با یک زخم بزرگ در دلش.لنا می‌گفت ترامپ را تنها از تلویزیون دیده است، اما حالا او را خوب شناخته‌. از میان نیمکت‌های شکسته، از میان دیوار آوار شده کلاسش، از میان گریه امان‌ناپذیر پدر و مادر هم کلاسیهایش در مدرسه میناب. همان دختر کلاس پنجمی که قبل از جنگ اکثر روزها دعا می‌کرد مدرسه تعطیل شود تا امتحان ریاضی ندهد، امروز کنار آوار ایستاده و با همان دست کوچکش مشت گره کرده روی آسمان گرفته و گفته: «مرگ بر ترامپ.»نه از روی شعار، نه از روی اجبار. از روی دردی که با پوست و استخوانش چشیده.نگاهی به من کرد و با چشمانی اشک بار پرسیده: «شما که خبرنگاری از همه جا خبر داری بگو ببينم، مدرسه میناب را زدند، بچه‌هایش شهید شدند. اگر ما هم شهید بشویم، خدا به ما نمره بیست می‌دهد؟»
دلم نیامد جوابش را بدهم، او هم منتظر پاسخ نماند و اشک ریخت. از دل این آوارها، یک چیز را یقین دارم: دشمن تخته سیاه را زد، اما نمی‌داند که تخته سیاه حالا رفته توی دل بچه‌ها. دشمن نیمکت را شکست، اما نمی‌داند که بچه‌های خمین روی هر آجر این ویرانه نشسته‌اند و درس ایستادگی را پس داده‌اند.قبل از رفتنمان در پاسخ به پرسش کودکانه‌اش گفت: «خودمان با همین دست‌های کوچک، آجر روی آجر می‌گذاریم و مدرسه را می‌سازیم. برای وطن و برای آموختن درس ایستادگی».#مدرسه#خمین
15:00 - 15 فروردین 1405
استان ها
مرکزی

3 بازنشر1 واکنش
25٫8k بازدید


1 پاسخ

تصویر نمایه‌ی ‌شهروند ساده‌
@hedayate_haadi59 دقیقه پیش
در پاسخ به و
این قانون، تبعیض به تمام معناست. تفاوتی بین کودکان زیر۲ سال متولد ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ نباید باشد. لطفا داخل سایت، ثبت نام کنید و از این مطالبه، حمایت کنید تا انشالله این تبعیض، برداشته شود.https://farsnews.ir/sunlands/1774520537210470695
س
سرزمین خورشید

@sunlands  •  6 فروردین 1405

مطالبه

چرا برخی کودکان زیر دو سال از طرح کارت امید حذف شده‌اند؟

با احترام پیرو اعلام اجرای طرح حمایتی موسوم به «کارت امید» برای گروه کودکان زیر دو سال که متولد سال ۱۴۰۵ هستند، برخی والدین و خانواده‌ها با پرسشی مهم مواجه شده‌اند: مبنای تعیین محدوده سنی طرح دقیقاً چه بوده و چرا کودکان زیر دو سالی که پیش از سال ۱۴۰۵ متولد شده‌اند، در این طرح قرار نگرفته‌اند؟ از آنجا که هدف طرح‌های حمایتی معمولاً پوشش چالش‌های اقتصادی و مراقبتی در سال‌های ابتدایی زندگی کودک است، برای بسیاری از والدین این سؤال به وجود آمده است که: کودک یک‌ساله متولد ۱۴۰۴ و کودک یک‌ساله متولد ۱۴۰۵ از نظر نیازهای رشد، تغذیه و تأمین هزینه‌های مراقبتی تفاوتی با هم ندارند. حذف بخشی از کودکان زیر دو سال از پوشش طرح، ابهامی در معیارهای انتخاب گروه هدف ایجاد می‌کند. شفاف‌سازی معیارهای تعیین‌شده می‌تواند موجب اعتماد بیشتر خانواده‌ها به عدالت اجرایی طرح شود. بنابراین خواهشمند است دلایل کارشناسی و معیارهای دقیق انتخاب بازه سنی این طرح به‌صورت شفاف اعلام شود؛ تا والدینی که کودکان زیر دو سالِ متولد سال‌های قبل دارند، بتوانند با آگاهی کامل از منطق تصمیم‌گیری، نگرانی‌های خود را برطرف کنند. هدف از این درخواست، فقط روشن شدن معیارهای طرح و ایجاد شفافیت برای تمامی خانواده‌های دارای فرزند زیر دو سال است. با سپاس از توجه شما

100
گزارش از مطالبه
1000
پیگیری از مسئول مربوطه