میثاقی که در سینه‌های تاریخ می‌تپد

یک ماه است که جغرافیای ایران، نقشه‌ای دیگرگون شده است. نقشه‌ای که در آن، مرزها نه با خط‌کش که با گام‌های بی‌وقفه یک ملت ترسیم می‌شود. شب‌های این سرزمین، دیگر تاریک نیست؛ روشن از شعله حضور مردمی است که چهل‌وهفت بهار پیش، با رأیی تاریخی، «جمهوری اسلامی» را نه یک حکومت، که هویت خویش نامیدند.

خبرگزاری فارس_البرز: امروز، نه با برگه‌های رأی، که با قامت‌های راست و چشمانی مصمم، بار دیگر در میدان حاضر شده‌اند تا به تاریخ گوشزد کنند: آن عهد، نه در اوراق که در نسل‌ها جاری است. این، پاسخ یکپارچه ملتی است که صلابت خویش را در وفاداری به آرمان‌هایش به نمایش می‌گذارد.فریاد شب‌های اخیر ایران، صدایی پرطنین است. گویی هر ستاره در آسمان، نگهبانی است بیدار بر فراز میهن. از فراز برج میلاد تهران تا گنبد طلای مشهد، از کنار زاینده‌رود اصفهان تا دامنه سبلان تبریز، رودهای انسانی هر شب جاری می‌شوند. این تصویر، یک نمایش گذرا نیست؛ یک بیانیه زنده است. مردمی از همه اقشار و نسل‌ها، گویی در پاسخ به ندایی درونی، خیابان‌ها را محراب وفاداری خویش ساخته‌اند.در میدان انقلاب تهران، پیرمردی با دستانی که از سال‌ها کار و ایثار زمخت شده، پرچمی را محکم در مشت گرفته است. نگاهش به دور دست‌هاست، به سال ۵۸. می‌گوید: «آن روز، رأی ما یک امید بود. امروز، حضور ما یک یقین است. یقین به اینکه راهی که با خون شهدا آبیاری شده، با قدم‌های ما استمرار می‌یابد.» کنارش، جوانی دانشجو، تلفن همراهش را بالا گرفته و به دوستانش در دیگر شهرها نشان می‌دهد: «ببینید، اینجا فقط تهران نیست؛ تمام ایران است.»این حرکت، خودجوش و ریشه‌دار است. در شیراز، جمعیتی در حافظیه، با قرائت اشعار وحدت‌بخش، گویی با تاریخ و فرهنگ این مرز و بوم راز و نیاز می‌کنند. در رشت، زیر باران نمناک بهاری، مردان و زنان گیلانی با همان پشتکار افسانه‌ای خود، شعارهایشان را در هم می‌آمیزند و تصویری از استقامت را خلق می‌کنند.در مشهد، زائران پس از زیارت، به جای پراکنده شدن، حلقه‌های انسانی تشکیل می‌دهند؛ گویی زیارت آنان، تکمیل وفاداری به آرمان‌های امام راحل (ره) است.

نکته محوری این تجمعات، تأکید بر تداوم همان انتخاب سال ۵۸ است. گویی مردم نیامده‌اند چیزی جدید را انتخاب کنند؛ آمده‌اند تا بر کهن‌ترین و اصیل‌ترین انتخاب خود مهر تأیید بزنند. بر دیواری در اصفهان نوشته‌اند: «۵۸: آغاز راه. ۱۴۰۳: ادامه همان راه با همان عشق.» این شعار، روح حاکم بر تمامی این گردهمایی‌هاست.خانواده‌های شهدا و ایثارگران، در صفوف اول این حرکت‌ها حاضرند. آنها نه با غم، که با افتخار از عزیزان خود یاد می‌کنند و حضورشان را گواهی بر پایداری عهد شهدا می‌دانند. مادری که تصویر فرزندش را بالا گرفته، می‌گوید: «او برای حفظ این نظام جان داد. امروز من با پای خود آمده‌ام تا بگویم خون او، سند زنده این مسیر است.»این پدیده را باید فراتر از یک حرکت اجتماعی گذرا دید. این، تجلی «مردمسالاری دینی» در عالی‌ترین سطح خود است. جایی که مردم، بدون نیاز به فراخوان رسمی، از سر شعور جمعی و درک عمیق از موقعیت کشور، به میدان می‌آیند تا اراده ملی خویش را به تصویر بکشند. آنها با این کار، به جهانیان نشان می‌دهند که حکومت در ایران، ریشه در اعماق جان ملت دارد.اساتید دانشگاه و نخبگان علمی نیز در میان این جمعیت دیده می‌شوند. یکی از آنان در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس می‌گوید: «این صحنه‌ها، درس عملی "امت واحده" است. مردم نشان می‌دهند که در برابر هرگونه تلاش برای ایجاد تفرقه، دیوار یکپارچه وفاداری به آرمان‌های انقلاب را می‌سازند. این، بزرگ‌ترین سرمایه امنیت ملی کشور است.»

ساعات پایانی شب، تجمعات آرام می‌شود، اما شور و عزم در چهره‌ها باقی است. مردم با آرامش اما با قلبی پرامید محل را ترک می‌کنند، در حالی که وعید دیدار در راهپیمایی بزرگ فردا، روز دوازدهم فروردین، را به یکدیگر می‌دهند. فردایی که نه یک مراسم رسمی، که جشن تکرار آن میثاق بزرگ ملی خواهد بود.دوازدهم فروردین ۵۸، روزی بود که ملت ایران، با قلم آزادی، سرنوشت خویش را رقم زد. امروز، در آستانه چهل‌وپنجمین سالگرد آن روز تاریخی، همان ملت، با قلم حضور، بر آن رقم تأکید می‌ورزد. آنها با قدم‌های استوار خود بر خاک این سرزمین می‌نویسند که عهد انقلاب، عهدی نسل به نسل، جاودانه و تزلزل‌ناپذیر است. اینجا، ایران است؛ سرزمینی که مردمش، نگهبانان همیشگی آرمان‌هایش هستند و با تمام وجود، از عزت و سربلندی آن پاسداری می‌کنند. این وحدت کلمه، همان سلاح مستحکمی است که هرگونه تهدید را خنثی می‌سازد و آینده‌ای درخشان را برای این مرز و بوم نوید می‌دهد.

15:08 - 12 فروردین 1405

13٫7k بازدید

میثاقی که در سینه‌های تاریخ می‌تپد

تازه ترین اخبار