دستخط ۶۰۰ میلیونی برای سرمشق وطنپرستی
از دل یک دستنوشته روایت بخشش بانوی همدانی برای پشتیبانی جنگ متبلور شده و تاریخساز؛ دستخط ۶۰۰ میلیونی برای وطن، برای ایستادن کنار ایران عزیز و سر دادن پیام آزادی.
خبرگزاری فارس: «بسمالله الرحمن الرحیم»؛ آغازِ همان سطرهایی است که قصهها را شروع میکند و این بار هم عهدهدار شده تا مطلعی باشد جاویدان. دستی هم که نوشته شاهکاری به جا گذاشته دیدنی؛ در عین سادگی، رقص آرام کلمات قدم به قدم وردل هم آمدند و حکایت هیاهوی دل شدند، انگار که دل پیش از قلم عزمش را جزم کرده باشد.نوشتهای که تفال میزند به ارثیهای ماندگار از مادری چشم به راه؛ ارثیهای که بنا شده به مادر جاویدمان وطن هدیه شود و ردیف و قافیه میهنپرستی را تام و تمام کند.دستخطی که از امید به بودن و ایستادن حرف میزند و به شکوه مام وطن گره میخورد و شمیم وطندوستی را در بحبوحه جنگ و جراحت و تعرض با خود دارد.دستنوشتهای که به برکت شکوه ذره ذره خاک پاک این آبادی همیشه آباد تحرير شده و خواندش آدمی را دل شریک میکند با مردمان غیور ایران و عطر و بوی کلماتی همچون آبادی و آزادی.
مخاطب خاص
بیگمان جملههای ساده اما با چاشنی سنگینیِ دغدغه این دستخط که از دل یک شهر و شهروند سادهاش در حین جنگافروزی دشمن متبلور شده روایت عشقی است به پهنای سرزمینی به بزرگی ایران.عشقی که از کنج دنج همدان زیر آماج حملات دشمن به وسعت یک ایران ترسیم شده و «ایران عزیز» مخاطب خاص این نوشته ساده و گیرا شده است.شاید در گامهای بعدی، نامه رنگ و بوی جدیتری به خود گرفته و از نیتی پرده برداشته و از تلاشی سخن به میان آورده باشد که بیبروبرگرد باید کلاه از سر برداشت و سر تعظیم در برابرش فرود آورد.حس و حالی که به واژهها رنگ ایمان داده و اشاره به مسیر حق و باور به ایستادگی را هجی کرده، حتی مابین خطوط نامهایی میآید، ارجاعهایی به بزرگان و سیرهشان داده میشود که انگار نگارنده میخواهد بگوید این راه را پیش از او هم طی طریق کردند و حالا او ادامه دهنده مسیریست سراسر نور و روشنایی.و بعد هم بیهیاهو و بیادعا عزم دلیاش را به «قربهالیالله» پیوند میدهد و راوی بخششی میشود به ارزش ۶۰۰ میلیون تومان آن هم تنها برای خدا و وطنی که زیر سایه الله، وطن میماند.
شیرزنی که سردار نامهها شد
راستش را بخواهید دستنوشته این بانوی همدانی بیش از آنکه یک سند مالی باشد روایتی است از جنگی زنانه که سکانسی پرمحتوا را بانوان بر عهده گرفتند و در جغرافیای عشق روایت زنانه اما ماندگار را پلان به پلان اجرا میکنند.شاید حرف مسئولیت است یا نه! حکایت وطنپرستی و جاودانگی ایران، شاید حرف از سهم است، سهمی که این بار با دستخطی ساده و دلی ادای دین کرده و پیغامی شده برای همه دنیا.یحتمل تاریخ که همیشه بر پایه دستخط نادر شاه و داریوش و کوروش کبیر قاب نمیشود، گاهی یک بانوی خانهدار و ساده نوشتهای به جا میگذارد که برگ زرینی میشود از کتاب قطور تاریخ.آخر گاهگاهی تاریخ، نه در تیترهای بزرگ و کتیبههایی به درازنای عمر بشر که در همین کاغذهای ساده به یادها میماند.
14:41 - 12 فروردین 1405